| 個人檔案A life without love,is n...部落格清單網路 |  工具  說明 |
A life without love,is no life at all...Welcome to know >>AM<< 16/3/2007 Update(@v@)>วันนี้เป็นวีคสุดท้ายของการเรียน จบละเทอมแรกของแอม...
แต่วีคหน้าก้อสอบไฟนอนง่ะ แต่ไงวันนี้ขอรีแรกซ์ก่อนละ
เมื่อคืนหลังจากเตรียมพรีเซ็นต์กว่าจะได้นอนก้อตีสอง แถมยังจำสคลิปไม่ได้เลย
รู้สึกกังวลนิดหน่อย พุ่งนี้คลาสเช้าอีก บัญชีจ้า...เจ็ดโมงเช้าแหนะ...
อยากจะบอกว่าบัญชีเป็นวิชาที่ไม่ชอบมากๆ ตอนเรียนที่มหาลัย ได้ซีตลอด ฮ่าๆๆ ไม่อยากจะโม้เลย
จิงๆก้อลืมไปหมดละ แต่พอมาเรียนซ้ำก้อรู้สึกว่าทำได้ดีทีเดียว เก็ทหลายๆ
Mr.Anderson มาจากออส แต่ไม่รู้ว่าออสซี่รึป่าว ก้อน่ารักมากๆ สอนละเอี๊ยด ละเอียด
เรียนกับเค้าอีกวิชาคือ OB ก้อมี role-play ให้เล่นตลอด ก้อสนุกดี
วันนี้ได้คะแนนบัญชี 97+1/2 % รู้สึกพราวด์เล็กน้อยถึงปานกลาง เหอๆๆ
ที่ตลกก้อคือ อาจารย์เขียนในข้อสอบแอมหน้าแรกว่า Woww..หน้าที่สองว่า..
Well done หน้าสามว่า..Brilliant หน้าสี่ว่า..Perfect และหน้าที่บอกคะแนนว่า..Excellent Effort
ไม่ให้รู้สึกดีได้ไง หลงตัวเองมากไปหน่อย จิงๆคนอื่นก้อทำได้เหมือนกันแหละ อิอิ
แต่พอพักเบรคก้อขอคาบอาจารย์ไปเตรียมพรีเซ็นต์คาบต่อไป
อาจารย์ก้อใจดี๊ดี..ปล่อยด้วย
ถึงเวลาพรีเซ็นต์วิชา Tourism Management ฟังแล้วน่าเรียนป่ะ
เหอๆ แต่อยากจะบอกว่า นรกมาก..ฮ่าๆ เรียนสองคาบต่อสัปดาห์ แต่ต้องเรียนในเน็ท แล้วก้อทำการบ้าน
ส่งทุกอาทิตย์+quizเรียกน้ำย่อย+รายงานชิ้นโต
ก้อคล้ายๆ BizPlan แหละ เบื่อ ไม่อยากเจอก้อยังต้องเจออีก เหอๆ
แต่ก้อได้พี่ก่อ (ดารารุ่นพี่ ศิษย์เก่าถาปัดจุฬา ปัจจุบันประจำอยู่ที่ MBA CU) ช่วยทำโลโก้ให้ น่ารักมากๆ
ได้พี่ท๊อป (ศิษย์เก่าเอแบค ปัจจุบัน MBA CU มีแววจบก่อนพี่ก่อ อิอิ ล้อเล่นค่ะ)
คอย support ข้อมูลทำรายงานเรื่องสปาและรีสอร์ท
แล้วพี่ๆก้อส่งเพลงฟรีให้ตลอดเวลา แท๊งมากๆนะค้า...
พอพรีเซ็นต์จบก้อจบละวันนี้ หิวมากๆ กินซะเยอะ คิดว่าอยากจะนอน แต่อีกใจอยากไปลูเซินเดินเล่น
ก้อเลยแต่งตัวออกไป (คนเดียว)..ทำไมไม่มีใครเชื่อนะ...เพราะว่าเวลาช๊อปปิ้งชอบเดินคนเดียว
เพราะไม่เสียเวลา แต่ก้อแล้วแต่รมณ์...ไปกับเพื่อนไม่ค่อยได้ของอ่ะ
วันนี้ซื้อของ ร้านไหนก้อไม่รู้ทอนมาเป็นเหรียญสิงคโปร์ บ้าไปละ ตัวเองก้อไม่ได้ดู ช่างมัน...
วันนี้อากาศดี แต่ cloudy เล็กน้อย เดินคนเดียวได้คุยกับคนแก่สวิสตั้งหลายคน
ดีๆ ได้ฝึกภาษาเยอรมัน...รู้สึกว่าตัวเองถูกชะตากับคนแก่...เหอๆๆ (อย่าคิดมานะ ผู้หญิงๆ)
วันนี้ก้อหาของขวัญเตรียมให้ฟลาเวียร์ ในวันเกิด เพื่อนบราซิล (my classmate) ที่แอมชอบ...
เค้าพูดอังกฤษเก่งมาก และเร็วมาก เหอๆ มาวันแรกๆฟังไม่ค่อยออกเลย เค้าก้อคอยชวนแอมไปโน่นนี่
รู้สึกว่าเค้านิสัยดี และเป็นกันเอง ไม่สวยแต่มีเสน่ห์ ได้แฟนสวิสแล้วอีกต่างหาก น่านน...
ซื้อแหวนรูปดาวให้ ไม่รู้เป็นไง เค้าคงไม่คิดมากหรอกนะว่าแอมเป็นเลสรึป่าว ฮ่าๆๆ
แค่ชอบเองก้อเลยซื้อให้เค้าอ่ะ คนที่ซื้อแหวนให้แอมคนแรกก้อคงเป็นปะป้า ตอนไปฮ่องกงด้วยกัน
ตอนนี้มะม้าก้อไปเกาหลีกะเหม่ยชินละ อิจฉาๆๆอ่า...อยากไปๆๆ ไม่ไปกินดูแดจังกึม อิอิ
วันนี้ก้อถ่ายรูปไปซะเยอะ โดยเฉพาะรูปวิวสวยๆ (ปกติถ่ายแต่ตัวเอง รูปก้อเลยไม่ค่อยสวย ฮ่าๆ)
...รู้สึกว่าคนอ่านเห็นด้วยหลายคน..แต่ไม่แคร์ค่ะ สวยที่ใจก้อพอ โฮ๊ะๆๆๆ
ขากลับจากลูเซินก้อนั่งเทรนต่อบัส นั่งคุยกับคนแก่สวิสคนนึง คุยกันสนุกสนานมาก
แอมเปิดบทสนทนาโดยการยิ้ม (โอเคเค้ายิ้มตอบ) ก้อเลยชมว่าเสื้อสวยนะค่ะ
แต่ก้อชมจากใจจิง เค้าเองก้อเคยมาเที่ยวเมืองไทย (สามสิบปีที่แล้ว) ก้อเลยแซวว่าเค้ามาฮันนี่มูนเหรอ
ฮ่าๆๆ (สวิสเหมาะกับการฮันนี่มูนมากกว่า) ได้คุยภาษาเยอรมันกันนิดหน่อย
นั่งบัสต่อมา มองไปมองมาในรถ อ่าวเพื่อนที่ รร.นี่หว่า...ก้อเลยชวนกันกินข้าวเย็นด้วยกัน
กินเยอะมากขอบอก กะว่าจะนอนสักหน่อย เลยแว๊บมาอัพเสปซเล่นๆ เผื่อว่าใครจะคิดถึงเรามั่ง
เหอๆๆ....มะม้า ปะป้า แม็ก เหม่ยชิน ไม่ต้องเป็นห่วงน้าฮ้า...นู๋แอมจะไม่ทำตัวให้เป็นห่วงและผิดหวัง...
มาที่นี่ก้อต้องระวังตัวหน่อยเพราะไม่รู้ว่าใครคิดยังไงกับเรา
สิ่งที่ต้องจำคือ Give and Take คิดว่านะ เพราะว่าไม่มีใครทำอะไรให้เราแล้วไม่หวังผลตอบแทน
(ถ้าคิดในแง่ลบนะ แต่ก้อแค่จิงใจ แล้วก้อคิดหลายๆด้าน) เพราะว่าแต่ละวันเจอคนหลากหลาย
แล้วก้อไม่ต้องแคร์คนอื่นมากนัก จะทำให้ปวดหัวเอาได้ (เคยเป็นมาก่อน)
เพื่อนบางคนที่นี่ก้อดี บางคนก้อแปลกๆ บางคนก้อแอบๆ ฮ่าๆๆ
แต่ก้อทุกคนก้อตลกดี ไม่มาทำให้เราเดือดร้อนก้อโอเค...แฮ๊ปปี้ดีค่ะ
ดีที่มีเพื่อนที่สามารถปรึกษาได้..และเม้าท์กันได้ถูกคอ
ตอนนี้มีนักเรียนจากเมกามาเกือบห้าสิบชีวิต ทำให้โรงเรียนที่ดูก้อเล็กอยู่ละ ยิ่งเล็กลงไปอีก..
ตอนนี้อะไรๆก้อเข้าที่ละ ยกเว้นรอบเอว ฮ่าๆๆ กางเกงฟิตไปเลย อิอิ
รูมเมทก้อกำลังจะไปเพราะเค้าจบละ ก้อต้องดูต่อไปว่าได้รูมเมทเป็นใคร
เทอมหน้าเรียนหนักเหมือนกัน ไม่รู้ไหวป่าว เบื่อการตั้งใจเรียนละอ่ะ
แต่ห้ามตัวเองไม่ให้ตั้งใจไม่ได้ เซ็ง...ฟังดูดีป่าว ฮ่าๆๆ แต่เบื่อจิงๆ แต่ก้อต้องทำ
เพื่อนที่กท ไม่รู้เป็นไงมั่ง เมกำลังจะไปอังกฤษ พงษ์ก้อกำลังอ่อยสาวๆไปเรื่อย ฮ่าๆๆ
ธนะก้อทำแต่งาน ลิปก้อคิดอยากจะลาออกจากการเป็นแอร์อีว่า
รู้เท่านี่แหละ ฮ่าๆๆ แต่ขอบใจธนะที่ส่งเมลล์มาถามไถ่ตลอด แท๊งๆๆจ้า
แต่เสียใจด้วยนะที่ธนะไม่ได้มาสวิสกับครอบครัว ทำไมแกช่างโชคร้ายตลอดเลยอ่ะ
อิอิ...
อากาศกำลังดี ไปเดินเล่นดีกว่า
บั๊บบาย เพื่อนๆ
16/2/2007 All right!!เมื่อวานวันพฤหัสที่ 15 กุมภาพันธ์ พอเรียนคาบเช้าเสร็จปุ๊บ
กินข้าวปั๊บ ก้อโลดแล่นไปลูเซินกับแซนดี้ ทั้งที่ยังมีการบ้านและรายงานเป็นล้าน
แต่วันนี้เป็นวันแรกของ Fasnacht Festival ยังไงน้องแอมก้อไม่พลาดอยู่แล้น...อิอิ
นั่งเรือไปเช่นเคย แต่วันนี้แปลกตาที่หลายๆคน แต่งตัวแปลกแนวแฟนตาซี ทั่วเรือ
ก้อไปขอเค้าถ่ายรูป มีเด็กคนนึงแต่งตัวเป็นคนแก่แคระ ตลกดี..แต่..น่ากลัวววว...อ่ะ
พอถึงลูเซินก้อเดินไปที่สะพานรอดูพาเหรด
ลูเซินวันนี้เต็มไปด้วย นักท่องเที่ยว นักเรียนต่างชาติ และก้อคนสวิสท้องถิ่น
ตรงที่แอมยืนรอดูพาเหรดก้อมีพวกกลุ่มเด็กๆๆ และก้อพ่อแม่
ได้ฝึกพูดภาษาเยอรมันกับเค้าด้วย ดีใจจิงๆ
พวกเด็กๆก้อเล่นโยนกระดาษใส่แอม ตัวเองก้อเล่นด้วย สนุกสนานนน...^^
บางทีก้อเข้าปาก (อร่อยดี) เหอๆๆ ไอเด็กแสบ
มีน้องคนนึง สอนศัพท์เยอรมันคำว่า "กระดาษ" ด้วย น่ารักมากๆ
มองไปมองมา หน้าตาก้อน่ารักดี คิกคิก..โตขึ้นมาแล้วน่าจะหน้าตาดี ฮ่าๆๆ
ถ่ายรูปกันสนุกสนาน...จะบอกว่าพาเหรดยาวมากกกกก...
ประมาณเกือบสองชั่วโมง แต่ละกลุ่มก้อแต่ตัวแปลกๆๆ (ดูในรูปละกัน)
บางคนที่เดินพาเหรดก้อลากตัวแอมเดินไปกับเค้าด้วย ตลกดี...
เค้าก้อมีแจกส้ม ลูกอม ช็อคโกแลต ด้วย
รู้สึกกลับไปเป็นเด็กตัวน้อยๆ อีกครั้ง อิอิ...
(คนที่นี่เค้าก้อคิดว่าแอมสิบเจ็ดสิบแปด เพราะด้วยความ..เตี้ย..บวกกับหน้าตาอันเยาว์วัย ฮ่าๆ)
พวกเด็กตัวเล็กๆ ยังไม่ถึงขวบก้อมาร่วมเดินพาเหรดด้วย น่ารักมากๆๆ
แบบว่านั่งแล้วให้คนเข็นอ่ะ เบบี๋บางคนก้อตีกลอง น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ชอบเทศกาลนี้มากๆ เพราะว่ามีคนหลายๆวัยได้ร่วมทำกิจกรรมด้วยกัน
พวกคนแก่ก้อมาเดินด้วย เค้าก้อไม่เหงา ไม่เหมือนบ้านเรา ไม่มีกิจกรรมอะไรให้คนแก่สนุกสนาน
นอกจากกิจกรรมในบ้านพักคนชรา (จริงม๊ะ)
พาเหรดจบขบวนก้อเค้าไปในย่านช๊อปปิ้ง อยากจะซื้อรองเท้าสะหน่อย แต่ร้านก้อดันปิดซะนี่
ร้านช็อคโกแลตก้อปิด ฮือๆๆ...เศร้า
ก้อเลยซื้อของกินแทน เค้าก้อมีมาวางขายมากมายยยย..ทุกคนก้อดื่มเครื่องดื่ม เบียร์ฉลองเทศกาลกัน
งานนี้ก้อคงฉลองกันประมาณอาทิตย์นึงอ่ะ มีปาร์ตี้ตอนกลางคืนด้วยนะ
(เพื่อนบอกมา) ว่าสนุกมากๆ ทุกคนดื่มและก้อเต้นกันสนุกสนาน...อยากไปจัง!
โอเคอัพเดทเท่านี้ก่อน และจะบอกว่าคิดถึงเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ปะป้า มะม้า แม็ก ชิน...
แอมต้องทำรายงาน การบ้านก่อน อาจจะไม่ค่อยได้คุยกับเพื่อนๆนะ
แต่จะบอกว่าคิดถึงเสมอออ...
อ๊ะ...ตรุษจีนนี้ โรงเรียนมีให้จัดงานด้วย ตัวเองก้อคงไปฉลองเหมือนกัน
ปะป้า มะม้า อย่าลืมส่งอั่งเปามาให้ด้วยน้า...ฮิฮิ ล้อเล่นค่ะ
จุ๊บๆๆๆ
9/2/2007 Well done!!...so proud(^3^)>เฮ้อ...ตอนนี้ก้อสัปดาห์ที่ห้า สัปดาห์ของการสอบ
วันนี้เพิ่งสอบบัญชี กับพรีเซน Business Concept รู้สึกโล่งขึ้นเยอะ
ดีนะที่เตรียมตัวมาดี เพราะว่าวันนี้อาจารย์เชิญอาจารย์จากสวีเดนและก้อนักเรียนสามคน
มานั่งฟังพรีเซนด้วยอ่ะ ตื่นเต้นนิดหน่อย แต่ก้อรู้สึกว่าพอใจมากๆ ทุกคนปรบมือ
และก้อชมด้วย...แต่อยากจะบอกว่า...ยังไม่ได้หาข้อมูลไรเลย
แต่โม้ๆๆไป แบบว่าโน้มน้าวให้เค้าเชื่อว่า...สุดยอด ประมาณนั้น ฮ่าๆๆ
โครตแย่เลย..แอม...ถือว่าเอาตัวรอดละกัน
พุ่งนี้มีสอบเยอรมันด้วยอ่ะ เฮ้อ...การบ้านก้อโครตเยอะเลย ที่พอกเอาไว้ก้อเยอะ
ฮ่าๆๆ...ช่วยด้วยยย...
ตอนนี้เริ่มปรับตัวได้เยอะและ เพื่อนก้อโอเค ไม่เหงา
แต่ปัญหาก้อคือ สงสัยน้ำหนักเพิ่มอ่ะ กินไม่ได้เยอะนะ แต่ไม่ได้ใช้มากกว่า..เซ็ง
แต่ไม่ต้องห่วงยังผอม สวยเหมือนเดิมเพื่อนๆ ว่ะฮ่าๆๆ...
ที่นี่ทุกวันอังคาร ทุกคนก้อเปลี่ยนผ้าปูที่นอนกัน เค้าซักรีดให้ ถือว่าค่อนข้างสะอาด
มีทิชชู่ให้ มีถุงขยะให้ด้วย...มีเตารีด มีเครื่องดูดฝุ่นให้ยืมด้วย
รายการทีวีที่นี่ส่วนใหญ่ก้อพูดเยอรมันอ่ะ ส่วนใหญ่แอมก้อเปิด CNN ฝึกฟังมากกว่า
แต่ถ้าไม่ตั้งใจฟังก้อไม่รู้เรื่อง...
บางทีตอนนั่งเรียน ใจลอยก้อตามเค้าไม่ทันเหมือนกัน แต่ตอนนี้ก้อโอเค...
"ไม่มีอะไรยากเกินความสามารถของมนุษย์"
ตั้งแต่รูมเมทไต้หวันกลับประเทศเค้า ไม่เรียนแล้ว แอมก้ออยู่คนเดียว
แต่มีเกาหลีอีกคน อยู่ในห้องเดี่ยว แยกออกไปในห้องเดียวกันTriple room
ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีโอกาสคุยกับเค้าเท่าไหร่เลยอ่ะ
หลังจาก...
วันนึง แอมจะกำลังอาบน้ำ เค้าไม่รู้ว่าแอมอยู่ในห้องน้ำ แล้วแง้มประตูเข้ามา
ตกใจเลย...รู้สึกว่าชั้นสูญเสียความบริสุทธิ์ ฮ่าๆๆ เว่อร์ไปๆ
แต่เค้าบอกว่าเค้าไม่เห็นอะไร เพราะเค้าเบลอๆอยู่ (ไม่รู้เชื่อได้ป่าว..)
เอาเหอะ ช่างเหอะ นี่ขนาดบอกเค้าตั้งแต่วันแรกแล้วว่า ถ้าไม่แน่ใจว่ามีใครอยู่ให้เคาะประตูก่อน
และแล้วเหตุการณ์ที่ไม่อยากให้เกิดก้อเกิดจนได้สิ (เพราะประตูไม่มีกรอน)
เค้าไม่ชอบลงไปกินอาหารข้างล่าง เค้าชอบทำอาหารให้ห้อง(มีครัว)
บางที่กลิ่นก้อโอเคดีอ่านะ บางทีก้อตุๆๆ..
..แต่โอเค เค้าก้อน่ารักดี..อิอิ
ที่นี่เมื่อถึงวันเกิดของใคร เค้าก้อจะมีเค้กมาให้ตอนมื้อเย็น
พวกนักเรียนที่เรียน Pastry ก้อทำเค้กนี่แหละ...
บางวันก้อมีของหวานให้เลือกกินมากมาย แต่ยังไม่เจอที่อร่อยสุดๆเลยอ่ะ
ฮ่าๆ...เพื่อนรู้จะเสียใจมั๊ยนะ...
กลุ่มเพื่อนๆแอมที่กินข้าวด้วยกันบ่อยๆ ก้อไม่ใช่เพื่อนร่วมห้องแอมสักคน
เพราะงั้นไม่ค่อยเจอกันบ่อย คุยกันได้สนุกสนานตลอด
มันก้อดีเหมือนกัน...
อัพเดทเท่านี้ก่อนน้า...ได้อ่านเยอรมันละ
คิดถึงทุกคน...ใครอยากช่วยแอมทำรายงานบ้างค้า...อิอิ 21/1/2007 Funny Funny!!วันนี้วันเสาร์ เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเลย เพราะรูมเมทเข้าๆออกๆห้องดึกๆ เพราะว่าทุกคืนวันศุกร์
Student Council ที่นี่จะจัดปาร์ตี้ที่ Student Lounge กัน มีแด๊นซ์ มีดริ๊งกัน สนุกสนาน
มี Pool ด้วย แต่ตัวเองก้อไปสังเกตุการณ์แป๊ปนึงก้อขึ้นมานอน เพราะง่วงนอนมากๆ
พุ่งนี้คิดว่าจะไปซูริค ถ้าอากาศโอเคอ่ะ...
สรุปวันนี้เปลี่ยนแผนไป Pilatus Mountain เค้าว่ากันว่าสวยที่สุดในสวิสอ่ะ
อยู่ห่างจากลูเซินไม่เท่าไหร่ ค่าตั๋วก้อ 52 CHF (นี่ขนาด low season)
แต่ก้อโอเค คุ้มๆ แอมต้องไปลูเซินก่อนแล้วก้อต่อรถบัสไปขึ้นเคเบิลคาร์ ไปกันสี่คน
มีเคน เอนวอร์ พี่จูลี่ พอดีหนึ่งคันเลย...
นั่งกินขนมปังในเคเบิลคาร์ก้อได้บรรยากาศไปอีกแบบนะ รู้สึกเอร็ดอร่อย อิ่มท้องพร้อมลุย
ใช้เวลาประมาณสามสิบนาทีกว่าจะถึงข้างบนอ่ะ มี 4 stops แล้วแต่ว่าจะหยุดที่ไหน แต่ละที่ก้อน่าสนใจต่างกัน
อย่างจุดแรก ก้อมีคนไปตั้งแคมป์ จุดสามก้อมีคนไปเล่นสไลด์ลื่นลงจากเขา..น่าตื่นเต้นจัง..
จุดสุดท้ายก้อท้ายสุดละหละ มีจุดเสี่ยวสะท้านหนึ่งจุด ฮ่าๆๆ
พอถึงแล้ว โอ้โหหห....ลมมมม สุดๆ หนาววว...หน้างี้..ตึงไปหลายวัน อิอิ
ก้อถ่ายรูปๆๆ แล้วก้อปีนบรรไดขึ้นไปอีก ไปสลักชื่อเป็นหลักฐานสะหน่อย(เหมือนกำแพงเมืองจีน)
มีคนไปถ่ายทำรายการอะไรด้วยก้อไม่รุอ่ะ กะจะแว๊บๆเข้าไปขอเอี่ยวสะหน่อย อิอิ
ชื่นชมความงามของภูเขา ทะเลสาปลูเซิน บรรยากาศดีๆๆ รู้สึกว่าดีจิงๆๆ
แล้วก้อนั่งเคเบิลกลับลงไป...นั่งกินต่อ..อิอิ
วันนี้ก้อได้รู้ถึงประโยคที่บอกรักกลางอากาศเป็นยังไง...ฮ่าๆ สยิวววว(หนาว)
จากนั้นก้อเดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อยตามเมือง ซื้อขนงขนมนิดหน่อย
แล้วก้อนั่งเรือกลับโรงเรียน..โรงเรียงของเราน่าอยู่ คุงครูจายดีทู๊กโคน...
กลับมากะว่ากินแล้วนอนตื่นมาอ่านหนังสือสะหน่อย เพื่อนก้อเค้ามาคุยในห้องไม่ยอมออกไปสะที
ฮ่าๆๆ...จนเค้าพูดว่า "...by bike" แอมก้อนึกว่า "..bye bye"
ก้อเลยเซ บายๆ ฮ่าๆๆๆ...เพื่อนก้อเลยงอนกลับห้องไปเลย ดีๆๆ มีความสุข แอมจะได้นอนสะที
สรุป..ได้นอนตอนเที่ยงคืน...เศร้าเลย
วันอาทิตย์ต้องอ่านหนังสือทั้งวัน เพราะว่าเอาเวลาแห่งความสุขในอนาคตมาใช้สะเยอะ
ดังนั้นจึงต้องรับกรรมต่อไป...
ตอนนี้ทุกอย่างก้อลงตัว เรื่องความเป็นอยู่(สุขสบาย) สภาพจิตใจ(ร่าเริงสดใส)
ร่างกาย(ตอนนี้ร้อนในอ่ะ) เรื่องเพื่อน(โอเค) เรื่องเรียน(ขี้เกียจนิดหน่อย)
เรื่องเที่ยว (ชอบอยู่แล้น) เรื่องรัก (โนคอมเม้นต์...อิอิ)
อยู่ที่นี่ก้อทำให้ลืมนึกถึงใครบางคนเหมือนกัน ทั้งที่ๆเคยนึกถึงอยู่ทุกวัน
แต่ไม่ลืมม...คิดถึงป้า ม้า เหม่ยชิน โกแม็กซ์
และผองเพื่อนทั้งหลาย ฮ่าๆๆ
กระเป๋าตังค์ไฮโซใช้แล้วนะ ผ้าพันคอกะถุงมือที่น้องๆให้มาใช้แล้วนะ
พวงกุญแจลูกปลา แขวนอยู่ที่ตู้เสื้อผ้า(น่ารักมากก)
ของออลนี่ก้อเห็นแกทุกวันเลย เล่นเอารูปมาให้นะ ฮ่าๆๆ
ส่วนปิ๊กของน้องปื๊ดก้อไม่รู้ใช้ยังไง มาที่นี่ยังไม่เห็นกีต้าร์สักตัว...คนโรงแรมนี่ไม่แนว
เหมือนคนดนตรีเลย ฮ่าๆๆ...
แล้วไว้มาเขียนใหม่น้า...ไปนอนและ อิอิ^^ กู๊ดไนท์ทุกคนเยยยย... 17/1/2007 คงเป็นเพราะโลกมันกว้างไป ใจก้อเลยเหงาๆ^^แต่น แตน แต๊นนนน....ชั้นกลับมาแล้ว พร้อมเรื่องราวหรรษาและน่าสะพรึงกลัว ฮ่าๆๆๆ...
ตอนนี้รูมเมทนั่งข้างๆ ดูแอมพิม ทำให้เขียนไม่ค่อยออกเลย อิอิ
โอเค ไปละ พร้อมเดินทางไปกับเรื่องราวของสาวน้อยแสนน่ารัก เจ้าเสน่ห์แล้วยังค่ะ โอเค Let's go!!
ตั้งแต่เปิดเรียนก้อยังไม่ได้มาอัพเลยอ่ะ เพราะว่าไม่มีเวลา+ไม่มีอารมณ์
วันนี้ก้อเริ่มขี้เกียจอ่านหนังสือ อิอิ
วันที่เปิดเรียนวันแรก ก้อต้องเข้าสอบคอมก่อน โชคดีที่ผ่าน (มาได้ไง) ก้อเลยไม่ต้องลงเรียน
ไม่ต้องเสียตังค์เพิ่มด้วย ฮ่าๆๆ เพิ่งรู้ว่าตัวเองก้อเก่งเหมือนกันน้า...
นั่งเรียนคาล์สแรก อยากจะบ้าตายฟังปะกิดก้อไม่ค่อยออกอ่ะ ตายแน่ๆ
ท้อไปทั้งวัน นั่งคิดอยู่ว่าจะเรียนคอร์สภาษาสามเดือนก่อนดีไหม
เครียดอยู่นาน คุยกัยเพื่อนคนไทยที่นี่ เค้าก้อบอกว่าไม่ต้อง ก้อเลยโอเค สู้ๆๆ
เพราะไม่อยากเสียเวลาด้วย มะม้าปะป้าก้อไม่ต้องปวดหัวกับปัญหาแอมด้วย เพราะไม่ได้บอก
แต่วันนี้ก้อโอเคและ ก้อฟังรู้เรื่อง 85% และ ก้อถือว่าพอใจ เพราะนี่คือครั้งแรก
แต่เซ็งเวลาตอบคำถาม รู้สึกว่าต่างกับตอนอยู่เมืองไทย ตอบตลอดเวลา ผิดก้อไม่อาย
แต่อยู่ที่นี่รู้สึกว่าพูดไม่เก่งเลย และตื่นเต้นทุกครั้งที่ตอบคำถาม แต่ตอนนี้ก้อขำๆและ
แต่ก้อยังรู้สึกว่าอังกฤษ ทำให้แอมดูโง่ (คิดเอง)
แต่อาจารย์ที่นี่โอเคมากๆ ใจดีนะ เค้าก้อคงเข้าใจนักเรียน ปัญหานี้ไม่ได้เกิดกับแอมคนเดียว
เพราะฉะนั้น ต้องสู้ต่อไป โย่ๆ
บ่อยครั้งที่ต้องนั่งอ่านหนังสือ (รู้ๆอยู่ว่าไม่ชอบอ่าน) การบ้านโหมกระหนำซ้ำเติมอีก
ทำให้ท้อแท้และหมดกำลังใจ (ตอนเริ่มอ่าน) แต่พอใช้ความพยายามอ่านให้เสร็จ ก้อโอเค
เริ่มผ่านคลาย อีกอย่างก้อไม่อยากเครียดเรื่องเกรดเหมือนตอนเรียนที่เมืองไทย
อยากเรียนเพื่อรู้ อยากทำโน่นทำนี่ ไปท่องเที่ยวมากกว่า
(แต่บางครั้งมันก้ออดห่วงไม่ได้ใช่ม๊ะ สำหรับเด็กดีอย่างแอม ฮ่าๆๆ)
ที่นี่เสียอย่าง...งก! ไม่ยอมแจกชีตให้นักเรียน ต้องพริ้นออกมาจากเน็ทเอง แพงด้วย
แผ่นนึงก้อเกือบสิบบาท ไม่ใช่วิชาเดียวด้วยนะ
อากาศที่นี่ก้อกำลังดี ตอนแรกนึกว่าจะมีหิมะ ไม่เห็นมีเลย มีแต่บนยอดภูเขา ยังไม่มีโอกาสไปเลย
ตอนแรกก้อนึกว่าจะได้กินฟองดูทุกวัน ถึงตอนนี้ยังเห็นได้กินเลย
กินแต่ช็อคโกแลตตต...
เพื่อนที่นี่ก้อน่ารักทุกคน คืนก่อนเพื่อนคนจีนชวนกิน Hot pot ที่ห้องเค้า
สนุกสนาน มีคนจีนสี่คน ไต้หวันหนึ่งคน แอมคนไทยคนเดียว ก้อกินที่เค้าทำอ่ะ แล้วก้อมีเบียร์ด้วย
แล้วก้อเล่นไพ่จนถึงตีสาม ทั้งหมดพูดภาษาจีนกัน แอมก้อฟังรู้เรื่องนะ ได้เรียนภาษาจีนมาหลายคำเหมือนกัน
แอมก้อเคยเรียนมานิดหน่อย ก้อพูดได้นิดหน่อย แต่เค้าว่าแอมรู้เยอะ เอ๊ะ แปลก เหอๆๆ
พอตื่นมาเรียนไม่ค่อยรู้เรื่อง สมองยังไม่ปรับภาษา ฮ่าๆๆ เวอร์ป่ะ แต่จิงๆนะ
วันก่อนเค้าจัดไปทริปลูเซินอีกรอบ นั่งบัสต่อเทรน ไปถึงก้อกิน MC ที่นี่แพงจัง
อย่างต่ำก้อสามร้อยบาทอ่ะ (ประมาณ Happy meal เมืองไทย แต่อร่อยกว่าอ่ะ)
วันนั้นมีเทศกาลอะไรก้อไม่รู้ คนใส่ชุดประจำชาติกันเยอะ แล้วก้อเดินพาเหรดไปทั่วเมือง
จากนั้นก้อไปยืนกรอกันที่ใน Train station ข้างล่าง กินดื่มแล้วก้อโยนกระดาษกัน
งง จนป่านนี้ก้อยังไม่รู้ว่าเค้าทำอะไร
เมื่อคืนไป student lounge เพื่อนเล่นเปียโนให้ฟัง ก้อเลยชวนกันเต้นรำกันสนุกสนานก่อนเข้านอน
ที่นี่เพื่อนก้อหลายชาติ มีทั้งไทย จีน เวียดนาม อินโด ไต้หวัน ฮ่องกง เกาหลี กรีก ยูเครน เมกา อังกฤษ
รัสเซีย อินเดีย ปากีสถาน จอแดน มาเล....
วันนี้นั่งกินข้าวในห้อง Service class เหมือนเป็นแขกไปนั่งกิน ให้เค้าเสิร์ฟอาหารอ่ะ
โอเค กินอย่างเดียวฉนัดอยู่ละ ฮ่าๆๆ (โอ้ ตอนนี้น้ำหนักขึ้นมาหนึ่งกิโล นึกว่าลด..)
อิ่มอร่อย ไปเรียนต่อ เรียนเยอรมัน โครตปวดหัวเลยอ่ะ
บางทีเรียนนี่ทำให้ปะกิดง่ายไปเลยในสายตาแอม...
ตอนนี้ยังไม่ค่อยไม่อะไรเท่าไหร่ แต่ก้อมีความสุขดี กินอิ่ม นอนหลับ เพื่อนดี อาจารย์น่ารัก
ยังไม่ได้คิดถึงเมืองไทยนะ แต่อยากไปเที่ยวที่ต่างๆมากกว่า
อยู่นี่ต้องตรงเวลา บางวันต้องเรียนตอนเช้า 7.30 นี่ถ้าอยู่เมืองไทยเพิ่งแคะขี้ตาบนเตียงอยู่เลย
ฮ่าๆๆ...
My address:
Ms. Chutinun Seenprachawong (AM)
Student number: 301997 (GE1)
DCT Hotel School (U-Mass-Switzerland)
Seestrasse
CH6354 Vitznau Switzerland
Tel: +4141 399-0214
8/1/2007 My first time in Swiss^^Gruezi miteinand--Hi everyone!!
จนถึงวันนี้ก้อวันที่สี่แล้วที่มาถึงสวิส และก้อสามารถใช้คอมตัวเองได้วันแรกในห้องนอน
ตอนนี้ว่างๆก้อเลยมาอัพเสปซและก้ออัพรูปมาให้ดูนะ
นี่เป็นครั้งแรกที่เดินทางคนเดียว รู้สึกกังวลเล็กน้อย เพราะว่ากลัวความโก๊ะๆของตัวเองทำให้ตกเครื่อง
แต่ก้อโอเค มาถึงโดยสวัสดิภาพ...
เริ่มเล่าตั้งแต่ออกเดินทางเลยนะ ปะป้ากะโกแม็กไปส่งที่สนามบิน ส่วนปะป้าก้อนั่งเครื่องกลับหาดใหญ่ด้วย
ตอนแรกก้อคิดว่าคงร้องไห้แน่ๆ แต่ว่าเรื่องน้ำหนักกระเป๋าทำให้แอมบ้า แอมต้องเอาของออกหลายชิ้น
นอกจาก overweight แล้วยัง oversize ด้วย โอ้มายก๊อดดดด...
น้ำหวานกะน้องไช้มาถึงก่อนเลย ซื้อหมวกกับผ้าพันคอมาให้ (โอ้ก๊อดด..อะเกน) ดีใจนะ แต่ว่า...
แต่ก้อเอามา น่ารักมากเลย แป๊ปนึงออล ลูกปลา น้องปื๊ดก้อมาส่งอ่ะ ออลให้ป้ายที่แขวนประตู
"Don't disturb" แถมใส่รูปตัวเองมาด้วย ฮ่าๆ คงคิดถึงออลตลอดเวลา ลูกปลาก้อเอาพวงกุญแจลูกหมูมาให้
น่ารักดี ส่วนน้องปื๊ดไม่มีอะไรมาให้ ก้อสละปิ๊กดีดกีต้าร์สุดเลิฟให้ น่ารักมากๆ คงต้องคืนให้ตอนกลับไทย
เพราะคงมันมีค่าทางจิตใจมากกว่าถ้าน้องเค้าเก็บไว้เอง ว่างั้นไหม??
แป๊ปนึงเพื่อนๆที่กรุ๊ปก้อมาส่ง เม พงษ์ ธนะ เอก แก้ว เจ ดีใจจัง เพื่อนๆให้กระเป๋าตังค์burberryสุดไฮโซ
ก้อถ่ายรูปกันนิดหน่อย เพราะแอมต้องเข้าเกตแล้วอ่ะ รีบสุดๆ สรุปร่ำลาแบบไม่มีน้ำตา
แต่ดันไปร้องไห้คนเดียว ก้อปะป้านั่นแหละดันโทรมาก่อนเครื่องจะออก ทำให้น้ำตาไหลเลยอ่ะ
แป๊ปนึงโรสก้อโทรมาน้ำตาก้อทะลักอีกรอบ มีคนสิงคโปร์ผู้ชายคนนึงชี้มาทางแอมให้ภรรยาเค้าดู
ว่าดูไอนี่ดิมันร้องไห้ ฮ่าๆ จากนั้นก้อคุยกะมะม้า มะม้าก้อร้องไห้ด้วย ฮ่าๆ ร้องไห้จนปวดหัวไปหมดละ
นั่งเครื่องไปลงสิงคโปร์ รอขึ้นเครื่องอีก สองชั่วโมง ช๊อปปิ้งก่อน ฮ่าๆ
ต่อไปซูริค พยายามมองหาคนเอเชีย น้อยมากก..ไม่รู้ว่าคนไทยป่าว มีแต่พวกฝาหรั่ง
แอมนั่งฝั่งสามคนอ่ะ เค้ามาเป็นคู่ แต่แอม Miss lonely แต่ก้อโอเค เค้าก้อคุยกะแอม Nice Swiss
ขำมากกก...ดูความเปิ่นของแอมดิ ลืมเสียบหูฟัง แล้วไปถามเค้าว่าทำไมหูฟังแอมไม่มีเสียง
โครตโก๊ะเลยอ่ะ เค้าก้อหัวเราะ (ก้อเค้านึกว่าเสียบแล้วหนิ
 )นั่งโครตนาน นอนกินไปหลายตลบ อิ่มตลอดเวลา พอถึงนั่นก้อต้องต่อรถเหมือนรถไฟใต้ดินอ่ะ
ไป baggage area ก้อร่ำลาเพื่อนร่วมทางเรียบร้อย ออกมาก้อเจอตัวแทนจากโรงเรียนมารับ
ดีมากเลยที่เจอง่าย ไม่งั้นคงมีโหอีกรอบที่สนามบิน (ช่วยหนูด้วยยยย...
 ) มีห้าคนที่เค้ามารับที่สนามบินด้วย มีคนไต้หวัน(ญ)2คน อินเดีย(ช)1คน อเมริกัน(ช)1คน
และไทย(ญ)2คนรวมแอม ก้อเป็นเพื่อนกันไปเรียบร้อย..นั่งรถตู้ไปโรงเรียนจากสนามบิน
ยังรู้สึกปวดหัวอยู่เลย พอถึงโรงเรียนก้ออ้วกในห้องน้ำ เป็นช็อคโกแลตร้อนที่กินที่สนามบิน โครตแย่อ่ะ
จากนั้นก้อหลับทั้งบ่ายเลยอ่ะ(เพื่อนคนไทยที่นี่ชวนไปภูเขา ก้อเลยอด)
ตื่นมาก้อรู้สึกดีขึ้นแต่ว่ายังไม่ปกติอ่ะ ไม่ใช่ว่าปรับเวลาไม่ได้นะ แต่ว่ามันปวดหัวตั้งแต่ตอนร้องไห้ละ
วันแรก---ก้อไม่มีอะไรมาก..กินกับนอน อิอิ..
ส่วนห้องนอนก้อเหมือนโรงแรม ของแอมเป็น Triple room บางห้องก้อ Standard room
แอมนอนกับเพื่อนไต้หวัน และเกาหลี(ห้องเดี่ยว) มีห้องครัวในห้อง มีตู้เย็น ทีวี อินเตอร์เน็ต
โต๊ะ ตู้ เตียง ราดด้วยพรม ฮ่าๆ ทุกอย่างโอเค เสียอย่างเดียว ตากผ้าที่ไหนฟ่ะ ฮ่าๆ ตากข้างนอกก้อชื้น
...มีระเบียงด้านหน้าเห็นบ้านกับภูเขา ด้านซ้ายเห็นทะเลสาปื มองกลับมามีกระจกเห็นหน้าตัวเอง
ตกใจน่ากลัว ฮ่าๆๆ..มุขๆ มีเครื่องทำความร้อน มีโคมไฟ มีโทรศัพท์ ก้อดี
วันที่สอง---ไปลูเซินกะเพื่อนๆ
คนไทย2คน ไต้หวัน2คน อินเดีย(ช)2คน(ดำคนขาวคน) จอร์แดน(ญ)1คน อเมริกัน(ช)1คน
นั่งเรือไปกัน ซื้อตั๋วราคานักเรียน ลดครึ่งนึงก้อไม่ถูกไม่แพงมาก ล่องแม่น้ำลูเซิน สวยมากกก...
ลองดูในรูปละกัน ใช้เวลาเดินไม่กินชม.ในเมืองก้อกลับละ แวะมาซื้อของนิดหน่อย
เพราะว่าโรงเรียนส่วยใหญ่จะอยู่นอกตัวเมือง ดังนั้นรอบๆโรงเรียนแอมก้อค่อนข้างสงบ
เหมาะกับการใช้ชีวิตในปั้นปลาย ฮ่าๆกับบางคน(I need somebody Love!)...555
วันที่สาม---ไปออกกำลังกายกับพี่สาวคนไทยที่เจอกันที่สนามบิน
She's my mom,my guide,and my fun^^คุยสนุกมากๆเลย โชคดีนะ
เดินไปถึงอีกเมืองนึงแหนะ ถ่ายรูปไปเรื่อยๆ จำไม่ได้แล้วอ่ะว่าวันนี้ทำอะไร ฮ่าๆๆ
อ่อ..แต่ตอนเย็นออกไปทำโยคะ รอบทะเลสาป สอนเพื่อนไต้หวันทำ ขำมากๆ
แล้วก้อสำรวจบ้านเมืองรอบๆโรงเรียน
วันนี้---ใส่สูทวันแรก รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เพราะมีปฐมนิเทศ
พูดมากกกกก...หิวก้อหิว เอาครัวซองมาตั้งไว้บนโต๊ะ แต่ไม่กล้ากินตอนเค้าพูด
พอเค้าพูดเสร็จก้อจะกิน แม่ง..ดันลุกให้ไปเดินสำรวจรอบโรงเรียน ฮ่าๆ กินไปคำเดียวเองอ่ะ
ก้อรู้สึกดีนะที่ฟังเค้าพูดออกบ้าง บางทีมันก้อต้องใช้เวลา...try try try!!
ตอนเช้าก้อน่าเบื่ออ่านะ กินข้าวกลางวันเสร็จก้อเข้าไปปฐมนิเทศต่อถึงตอนเย็นๆ
ได้จัดกลุ่มตอบคำถามนิดหน่อยกับเพื่อนชาวแอฟริกา และอีกคนมะกันมั้ง แต่หน้าตาดี หุหุ
ดูๆแล้วส่วนใหญ่ เด็กที่มาเรียนก้อทำอาหารกับเรียนดิฟอ่ะ มีแค่คนบราซิล(ญ) คนเดียวเองที่เรียนกับแอม
so..saddd....she's panda eyes(@o@)>
ช่างเหอะ...ยังไงก้อมาคนเดียวแล้วหนิ ก้อต้องรับผิดชอบตัวเองอยู่แล้น อิอิ...
ตอนเย็นก้อออกไปสำรวจอีกด้านของโรงเรียน...ไปทางภูเขาอ่ะ
ไม่ค่อยมีอะไรอ่ะ แต่เพิ่งเห็นแกะวันแรก cool!
กลับมาก้อกิน วันนี้ make fen อีกคน เป็นคนฮ่องกง เจอกันตรงบันได ฮ่าๆ
แต่เค้าพูดภาษาปะกิดเหมือนแอมเลยอ่ะ ฮ่าๆ ฟังง่าย...เค้ามาเรียนทำอาหาร ฮ่าๆ หวานแอม
 มีเพื่อนทำอาหารเยอะ เสร็จท้องกันน้อยๆของแอมหละคราวนี้ ช็อคโกแล็ตจ๋า...มามะ แอมจะช่วยชิมว่าอร่อยป่ะ?
ฮ่าๆๆ...วันนี้คุยกับคนอินเดียขำมากๆ หัวเราะกันโครตเสียงดังเลย
เมนูอาหารที่นี่ก้อ ประมาณเสต๊ก พาสต้า ข้าว สลัดผัก แกง ผลไม้ นม โยเกิต คอนเฟล็ค
ประมาณนั้นก้อเปลี่ยนไปเรื่อยๆ แต่ก้อไม่ได้ไฮโซมากอ่ะ ไม่เหมือนที่คิดเท่าไหร่(คิดไว้เยอะเกิน)
คิดว่าเปิดเทอมคงมีคลาสทำอาหารให้แอมชิมทู๊กกกวัน ฮ่าๆๆ จะอ้วนไหมเนี๊ยะ?
วันนี้อิ่ม..อร่อย..สนุกสนาน..อัพเสปซ...เข้านอน..พรุ่งนี้เปิดเรียนวันแรก
ทุกคนฝันดีนะ ไว้เจอกันในเอ็มจ้า...
6/12/2006 ว่างๆก่อนอื่นต้องสวัสดีเพื่อนๆทุกคนที่อุตส่าห์แว๊บเข้ามาอ่าน เรื่องไร้สาระของแอม
หลังจากที่ชีวิตต้องหักเหกับการเปลี่ยนเส้นทางเดินของตัวเอง ก้อมีหลายๆอย่างที่เปลี่ยนไป
หลายๆสิ่งให้เรียนรู้และค้นหา หลายสิ่งที่ต้องใช้ความพยายาม และหลายๆอย่างที่ต้องยอมแลก
อ่า...งงอ่ะดิ ช่างเถอะ เพราะแอมยังงงเลย อิอิ แต่นี่คือก้อเปลี่ยนแปลงที่สำคัญของแอมเลยทีเดียว
(ดูยิ่งใหญ่ป่ะ อิอิ..นังเว่อร์)
หลังจากเรียนจบ ก้อเที่ยวเล่นได้สองสามเดือนแล้วก้อฟิตสอบโทเฟล
จากนั้นก้อจีแมท (คิดว่าจะไปเมกา) ทำตัวเองให้เครียดอยู่กับการสอบ ทั้งๆที่ค้นหาตัวเองยังไม่เจอ
อยากทำงาน ก้อไม่ได้ แต่ยังดีที่ป้าม้าคอยสนับสนุนอยู่ข้างๆเสมอมา
ป้าอยากให้แอมเรียนการโรงแรมและการท่องเที่ยวที่สวิส แต่แอมอยากเรียนธุรกิจระหว่างประเทศที่เมกา
เพราะว่ามันดูน่าสนใจดีอ่ะ แต่ป้าว่าไม่เหมาะกับแอม แต่ฟังป้าพูดก้อโอเคน่าเรียนดีอ่ะ
ไปมหาลัยคุยกับอาจารย์สมเกียรติที่แอมเคารพรักมากที่สุดเค้าก้อยังสนับสนุนแอมไปเรียนที่สวิสอีกด้วย
ทั้งๆที่เค้าเมการิซึ่ม แอมก้อเลยเริ่มลังเล และโลเล
แต่เนื่องจากความเป็นคนหยิ่งในใจก้อคิดว่าตัวเองต้องทำได้ ไงก้อสอบจีแมทไว้ก่อนนั่นแหละ
ก้อเลยยังอ่านๆ จีแมทเผื่อไว้ แล้วก้อคิดว่าจะเรียนภาษาก่อนที่เมกา แล้วค่อยต่อโทที่สวิส
จะได้สมความตั้งใจที่จะไปเมกาก่อน..
แต่แล้วความท้อแท้ก้อเลิกล้มความพยายาม ด้วยเป้าหมายที่เปลี่ยน และต้องการความแตกต่าง
และท้าทาย ก้อเลยโอเค..เซเยส เปลี่ยนแผนใหม่
และมันก้อทำให้ต้องเสียเพื่อนไปอีกคน (ที่จะไปเมกาด้วยกัน) เพราะแอมไปทิ้งเค้า
ถึงรู้จักกันไม่นาน เราก้อรู้สึกจิงใจกับเพื่อนคนนี้นะ แต่เหมือนเค้าจะไม่เข้าใจแอมเลย
คำว่าเพื่อน ก้อคงอยู่ที่เค้าแล้วหละ...
เอาหละ...สรุปว่าแอมจะไปสวิสวันที่ 3 มกรานี้แล้วนะ ตอนเย็นๆ
ตอนนี้ก้อคงต้องเจอเพื่อนๆให้ได้มากที่สุด เพราะต้องกลับหาดใหญ่ประมาณกลางๆปลายเดือนธันวา
และเที่ยวปีใหม่กับครอบครัว ปีนี้คงไม่ไปไหนไกลๆ เที่ยวทะเลตามเกาะต่างๆ (น่าสนุก)
ที่ผ่านมาก้อได้เจออะไรหลายๆอย่าง ได้ไปทำงานที่สุวรรณภูมิต้อนรับท่านทูตจากประเทศต่างๆ
ประจำในไทยไปงานราชพฤกษ์ที่เชียงใหม่ ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีมั่กๆเมื่อแลกกับ
น้ำหนักขึ้นและขาเจ็บเเป็นแผลนิดหน่อย
มีหลายคนถามว่าตื่นเต้นไหมที่จะไปเรียนที่นั่น สำหรับแอมกลัวเรื่องภาษาเป็นอุปสรรคมากกว่า
ทั้งการเรียนและการใช้ชีวิต การทำความรู้จักกับเพื่อนๆ
แล้วต้องเรียนภาษาเยอรมันอีก แต่นั่นคงไม่ซีเรียสมาก
ตอนนี้ก้อมีเพื่อนคนไทยในสวิสแล้วสองสามคน และมีน้องคนนึงน่ารักมากๆ
มีน้ำใจและชวนล่องเรือที่โลซานด้วย ดีจังอยากไปๆๆ
เพื่อนมีมี่ก้อจะไปเยอรมันตอนมีนา และจะแวะมาที่สวิส อาจจะได้เจอเหมือนกัน
เมืองที่แอมอยู่ชื่อ Vitznau อยู่ใน Luzern เป็นเมืองไม่ใหญ่มาก
โรงเรียนก้ออยู่ติดทะเล อากาศคงดี มีรายงาน(จากเพื่อนที่สวิส)ว่า หน้าหนาวปีนี้สวิสคงไม่มีหิมะในเมือง
เป็นความหวังที่ดี เพราะไม่อยากหนาว เพราะกลัวเหงา...อิอิ เสี่ยวจิงๆ
วันนี้ไปซื้อของที่พารากอนมา ต้องซื้อหลายอย่างเลย ทำให้ปวดหัวเหมือนจะอ้วก
ต้องขอยาดมพนักงาน (เหมือนป้าเลยม๊ะ) เพราะที่ทำให้ปวดหัวคือตอนลองชุดชั้นใน
ปวดหัวมาก เพราะห้องลอง โคตรร้อนเลย มันก้อเลยมึนๆอ่ะ (มึนชุดชั้นใน) อิอิ..
กลับมาก้อสลบไสลไปสองสามชั่วโมงแหนะ กะจะไปดูพรุกะโกแม็กที่ดาดฟ้าคอนโดสะหน่อย เฮ้อ~อด!
ขอให้พระเจ้าอยู่หัวจะเจริญ...เย่เย้ๆๆ
ง่วงละไปนอนก่อนดีกว่า คิดถึงเพื่อนมากนะฮ้า...ไว้ว่างๆจะเอารูปมาลงนะจ๊ะ จุ๊บๆๆ
14/11/2006 ขำดีปลุกปั่นมันให้สู้ อย่าอ่อนล้า อย่าเหี่ยวจนโตงแต่งและเตงต่อง สุดขีดกับชีวิต ให้สู้ให้ผงาดง้ำ หยัดยืนบนโลกที่มันโหดร้าย ฮ่าๆๆ นี่เหรอเพลงให้กำลังใจจากคนที่เราเคยชอบ บ้านมากๆเลย เหมือนเพลงเพื่อชีวิตยังไงยังงั้น แต่... มันก้อรู้สึกดี 20/10/2006 โล่ง...วันนี้ก้อเป็นอีกวันที่แค่อยากเขียนๆๆๆ พิมๆๆๆ เรื่องราวของตัวเอง ซึ่งก้อไม่คิดว่าใครจะเข้ามาอ่าน
นอกจาก...ลูกค้าขาประจำ ที่เขียนนี่ด้วยเหมือนกัน
เมื่อคืนนอนตั้งตีสามอ่ะ เพราะว่าออนเน็ตซึ่งจิงๆกะจะไปนอนละ เพราะไม่อยากนอนดึก
ไปๆมาๆ ต้องมาช่วยเพื่อนที่สวิสทำรายงานนิดหน่อย ทำเรื่องศิลปะอะไรก้อไม่รู้ ไม่ค่อยเข้าใจ
แต่ก้อช่วยได้เพราะโล่งใจ ไม่ต้องอ่านจีแมท เพราะคงไปเรียนต่อที่สวิสแหละ
>>หลังจากที่ทั้งปะป้าและอาจารย์เป็นผู้สนับสนุนให้ไปเรียนด้านการโรงแรมและการท่องเที่ยว<<
คิดอยากเปลี่ยนใจไปเรียนภาษาก่อนที่สวิสเลย ก้อกลัวจะเบื่อซะก่อนได้เรียนปอโท
ก้อเลยไปเมกา ใช้ชีวิตให้มันขำๆ และเปิดโลกกว้างของตัวเองก่อน
แต่ก้อกลัวว่าจะชอบเมกาซะงั้น
เป็นคนสองใจ จิงๆ แต่มุ่งมั่นละ สวิส โย่!
ตอนนี้อยู่คอนโดคนเดียว เหงาอ่ะ หลังจากที่เหม่ยชิน น้องสาวน่ารักของแอมขึ้นมาสอบภาษาอังกฤษ
ตกลงสิงหาปีหน้าเหม่ยชินก้อไปเรียนเมกาเหมือนกัน ดีจังเลยได้โอกาสดีๆ ไปตั้งแต่เล็ก
สรุปปีหน้าลูกๆทุกคนก้อไม่ได้อยู่กะปะป้ามะม้า เพราะแยกย้ายไปเรียนกันหมด...
เด๋ววันอังคารนี้ขอวีซ่าเมกาละ จะผ่านไหมน้า..
กลับบ้านไปอยากไปเรียนลีลาศอ่ะ อยากเรียนจีน อยากเรียนทำอาหาร และจะรื้อฟื้นความรู้ด้านการตลาด
ที่เคยเรียนมาซะหน่อย รู้สึกว่าที่ผ่านมามีแต่การสอบ ไม่ค่อยได้ความรู้อื่นเล้ยยย..การเรียนต่อมิใช่ง่ายจิงๆ
เมื่อคืนไปดูทาทากะโรนัน ที่สวนลุม ร้องเพลงเพราะมากๆ แต่งานจัดไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่อ่ะ
พุ่งนี้ก้อไปเที่ยวกับเพื่อนที่เอแบค--เกรซี่ เพื่อนชาวจีนนิสัยดี เพราะเค้าคงกลับเซี่ยงไฮ้ไปสักระยะ
บางครั้ง...เราเองก้อหลงลืมไปว่า มีใครอีกหลายคนที่อยู่รอบๆตัวเรา..ไม่มีอะไรพิมเฉยๆ อิอิ
พุ่งนี้ไปกะออลด้วย(สมาชิกแก๊งสาวโสด ฮ่าๆ) ได้ยินว่าจะไปนอนนวดที่ไหนสักที่ ออลนี่เหมือนคนแก่เลย
นึกว่าจะไปไหนที่มันวัยรุ่นหน่อย ฮ่าๆ อยากไปงานหนังสือเหมือนกันอ่ะ
วันจันทร์นี้ลิปเพื่อนรักก้อจะไปละ เฮ้ออ...เศร้าอ่ะ ขอให้สนุกน้า...
หวังว่าคงได้เจอที่ไต้หวัน ถ้าเรานั่งอีว่าไปลงนั่นหนะ ฮิฮิ
สงสัยต้องคิดถึงแค๊ปหมูกะไส้อั่วอีกเป็นปี เพราะลิปกลับ แอมก้อคงไปเมกาละ
3/4/2006 วันแรก
|
||||
วันนี้เขียนไดอารี่เป็นวันแรกหล่ะ
|
|
